ســــوک

کنجی برای حرف های نخوردنی

ســــوک

کنجی برای حرف های نخوردنی

ســــوک

بسم الله

همه ی حرف ها را همه جا نمی شود زد ...
اینجا گوشه ای است که مثل کودکی هایم با خودم بلند بلند حرف می زنم ...!
شاید کسی دید ...
شاید کسی گفت دیوانه است ...
شاید کسی دستش به حرفی رفت ...

منوی بلاگ
پیوندهای روزانه

سلام 

زنگ زدم بگم دعوت نامه ت به دستم رسید...
دارم میام...

فقط خواستم بگم می دونم خیلی مهمون داری و سرت خیلی شلوغه...
ولی من با همه ی خستگی ها و حال خرابم دارم با همه ی عشق خودمو به مهمونیت می رسونم فقط به امید یه چیز...

ازت هیچی نمی خوام جز اینکه سی روز ، هر روز ، منو محکم و طولانی بغل کنی 

می دونم سرت خیلی شلوغه... ولی منو یادت نره...
بهت محتاجم...خیلیییی
همین



۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۶ تیر ۹۳ ، ۱۶:۵۲
سوک نشین

بهکیلومتر نمی رسد ... به متر هم حتی ... همین حوالی است .

هر روز در کنار ما مثل سایه ای نفس می کشد ... می خورد... می بیند... نگاه می کند... و منتظر شکار است...!

مرگ را می گویم ... این هم نشین گاه خوفناک و گاه آرام بخش لحظه های ما.

عجیب است . با تمام تکرارش برای بشر اما هنوز هم که هنوز است برای هر کس نوید پیام تازه ای  است... هنوز هم که هنوز است رفتن ،پرواز،هلاکت،شهادت... از هر نوعش و هر نامی که بر این اتفاق بگذارند برای بشر دردناک است...دردی که اعماق وجودش را متاثر می کند و با واکنشی طبیعی اشک را بر دیده گانش می نشاند...
اما به راستی این درد ،درد از دست دادن است یا یادآوری یک حقیقت؟


هر روز با ماست،گاهی انقدر نزدیک که تا لمس وجودمان هم می رسد اما سرعت حیات بیش تر از آن است و از آن پیشی می گیرد...و گاه از نظر ما انقدر دور که آرزویش هم کنیم نمی آید!
همیشه نا باورانه بوده و هست به ویژه برای عزیزانی که بسته به روح و قلب و زندگی مان هستند... میل به حیات ،به عادت، به زندگی ، به دنیا...کندن را برای بشر سخت می کند...
کار هر کسی نیست مرگ را ساده انگاشتن، نه ساده ای که بی اهمیت باشد... ساده از این نظر که به فهمش رسیده باشی و برایت یک اتفاق ناباورانه نباشد... بایدفقط روح خدا باشی تا بتوانی با خبر عروج فرزندت و جگر گوشه ات تنها یک جمله بگویی و بگذری..."انا لله و انا الیه راجعون". یک جمله که همه ی حقیقت موت و حیات در او گنجانده شده است ولی ما از آن غافلیم...

حرف زیاد است برای مرگ... برای حیات... تا دنیا دنیا است می شود از این دو کلمه گفت و نوشت اما چیزی که امروز یا گذشته ما را به نهیب مرگ می کشاند یا یادآوری آن در اطراف ماست و یا لمس آن با از دست دادن عزیزانمان...

حال که می نویسم یک سال... به عبارتی 365 روز  و N دقیقه و ثانیه از رفتن عموی عزیزم می گذرد... عمویی که خاطرات خوش  و پر مهرش از کودکی همراهم بود... 
خانواده ی پدری م بر عکس مادری آن قدر پر جمعیت نیستند، یک عمو و یک عمه تنها بزرگ تر های ما بودند و هستند. نداشتن هیچ پدر بزرگ و مادر بزرگی وابستگی و حس بزرگ تری را  حالا که سنی ازشان گذشته نسبت به عمو و عمه بیشتر کرده . (نمی دانم فعل حال به کار ببرم یا گذشته... چون عمو رفته و عمه  خداراشکر هست هنوز). عمو از لحاظ روحیاتی و احساسی شباهت زیادی به پدرم داشت... من برادر زاده ی کوچکش بودم و به طبع با من راحت تر از بقیه بود در ابراز احساسات... بعد از فوت همسرش ضربه ی بزرگی خورده بود و روحیه اش خیلی شکننده تر شده بود. هر بار آن اوایل می آمد خانه مان بغضش می گرفت و مثل کودکی که بی مادر شده اشک می ریخت... افسرده شده بود و در فکرش هزار و یک دغدغه که می دانم به هیچ کس جرئت گفتنش را هم نداشت... همان فکر و خیال ها از درون نا بودش کرد... هنوز هم می گوییم... عمو مردنی نبود! و این شاید بهانه و دلگرمی ماست برای عزیزانی که دوست نداریم هیچ گاه از دستشان دهیم با اینکه مرگ برای همه مان حتمی است! 
حالایک سال می گذرد... هم از رفتن عمو هم از اختلاف دو فرزندش...! 
به جای اینکه مرگ یک گوشزد و یادآوری باشد برایمان... نمی دانم چه می شود که به کل مهر بی خیالی و غفلت می زنند بر دلمان... 
عجیب است که به چهلم عزیزمان نرسیده داغ سرد می شود و باز دنیا با همه ی وابستگی هایش و عقده ها و کینه ها رو می آید!
و اینجاست که هر روز و هر لحظه نعمت داشتن بزرگ تر در یک خانواده احساس می شود... 

خیلی دوست دارم از آنهایی که همیشه در دنیا دنبال انتقام و یا عقده گشایی های بی دلیلشان و ظلم  و کینه نسبت به بقیه بوده اند بپرسم فکر می کنی چقدر ماندنی باشی که این همه انرژی و وقت را صرف ریختن منجلاب در گور خودت می کنی!!؟

 و اما حرف آخر :
خیلی وقت ها آرزویش کردیم اما نیامد... و روزی که شاید خیالش هم نکنیم از راه می رسد... 
و چه بهتر می شود وقتی  ما به استقبال مرگ بشتابیم پیش از آنکه او به زور ما را از دام دنیا جدا کند!


***
حواسمان هست
یا نه؟ !
اگر "شهید" نشویم باید "بمیریم"!
راه سومی وجود ندارد!

"سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی"

۰ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۳ ، ۱۲:۴۳
سوک نشین
پسر بزرگ خانواده 16 سال از بهترین دوران جوانی اش را اسیر بستر بود  . تمام دل خوشی اش سیگاری بود که هر روز دود می کرد ... اما چیزی که او دود می کرد ریه ی مادر را آزار می داد ... بدنش لمس بود و به سختی می توانست غذا بخورد. خودش اغلب قاشق را کج و معوج دستش می گرفت و نیمی از غذا را زمین می ریخت تا بتواند قاشقی غذا بخورد . مادر دیگر از سیگار هایش خسته شده بود . با همه ی مهربانی ش با همه ی لطافتش با این که می دانست این همه ی دلخوشی اوست اما آرام و مهربان به پسر گفت که دود سیگارت آزارم می دهد ،بیا و این را کنار بگذار . 
و مهدی که مادر ،فرشته ی همه ی سال های مریضی اش بود با اراده ی قوی ای که همه ازش سراغ داشتند حرف مادر را پذیرفت اما مشروط!
گفت دیگر سیگار نمی کشم اما یک شرط دارد . مادر هم که تنها آن روزها می خواست از دود سیگار مهدی خلاص شود گفت هر شرطی باشد قبول می کنم . گفت شرطش این است که فقط "تو" غذا دهانم بگذاری . 
خاله وقتی این ها را تعریف می کرد می گفت آن روز نمی دانستم این کار چقدر سخت است . وقتی شرطش را گفت فکر می کردم سخت تر از اینها باشد . با کمال میل پذیرفتم و گفتم این که کاری ندارد باشد، خودم غذا دهانت می گذارم مهدی جان . 

اما هیچ کس نفهمید که مهدی شرطش سخت ترین کاری بود که از خاله بر می آمد .  خاله سخت تر از اینها را برایش انجام داده بود . اما اینکه سال ها هر روز سه وعده او کنار تختش بشیند و لقمه لقمه با عشق و آرام غذا دهان مهدی بگذارد خودش سال ها حرف دارد... می گفت مادر ،هیچ کس اندازه تو نمی داند چقدر از هر چیز توی قاشق بگذارد و برایم لقمه بگیرد . فقط تویی که این چند لقمه غذارا با عشق نوش من می کنی ... 

حال چهل روز است که دیگر مهدی نه غذا می خواهد نه کسی را اذیت می کند و نه از کسی درخواستی دارد . و حال تنها کسی که مثل شمع می سوزد از این جای خالی ،مادر است ... مادری که 16 سال پرستار پسر قد رشیدش بود اما اقرار می کند که من هیچ کاری برای مهدی ام نکردم ...

الله اکبر از این دل ... دل ِمادر ... 

سر تعظیم به پای تمام مادرهای دنیا ...
۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۳۱ فروردين ۹۳ ، ۱۰:۴۸
سوک نشین

یادت هست غذاها را دوست نداشتی و به زور در دهانت می ریختند ... یادت هست مزه ی تلخ داروها حالت را بهم می زد ولی به زور دهانت را باز می کردند و در حلقت می ریختند...و تو تنها مجبور بودی به خوردن ! به اینکه زنده بمانی ... به اینکه زندگی کنی ...لذت ،وقت هایی که مجبور بودی معنای چندانی نداشت ... بهترین حالتش این بود که به مزه ی غذاهایی که دوستشان نداشتی یا تلخی داروها عادت می کردی ...و در این عادت هیچ گاه لذت واقعی چشیدن طعم ها حس نمی شد ...

یک سال دیگر چشیدیم طعمی از زندگی را که خیلی جاها به انتخاب خودمان بود اما فکرش را نمی کردیم چنین مزه ای بدهد ...اما چشیدیم هر چند تلخ ،هر چند تند ،هر چند آزار دهنده ... چون خودمان تجویزش کرده بودیم ، خودمان ساخته بودیمش،خودمان بخشی از زندگی را صرفش کرده بودیم و حالا هر طعمی که داشت باید می چشیدیم ...چشیدنش گاه موجب مستی بود و ما طعم واقعی ش را نمی فهمیدیم ... گاه انقدر تلخ بود که همان جا بالایش می آوردیم و نمی خوردیمش ... گاه هم شیرینی مصنوعی و موضعی اش دیوانه مان می کرد و به هوس خوردنمان وا می داشت اما چندی بعد زیر دلمان می زد یا حالمان راخراب می کرد و آن وقت بود که مجبور بودیم دست به حلق ببریم و هر چه خورده ایم را بالا بیاوریم ...

حماقت ها گاهی از این ها هم فزونی می کرد و در کمال نا باوری دست سمت بالا آورده ها می بردیم و می خواستیم که دوباره طعمشان را بچشیم...


زندگی کردیم به طعم های متفاوت یک سال ...به شیرینی هایی که کم نبودند اما از  خاطرمان زود گذشتند و بیشتر وقت مرور، یاد آن طعم های نا خوشایند می افتیم که شاید بیشتر خاطرمان را درگیر کرده بودند ... زندگی کردیم گاه از سر عادت ...گاه با ذوق ... و گاه از سر اجبار...
هر کدامش بیشتر باشد حال سالمان را تعیین می کند ... حال سالی که گذشت را...

و  این روزهای آخر هم می گذرد ... خوبی زندگی به همین گذشتن است ...حتی اگر تلخ ترین لحظات را زندگی کرده باشی آنها  هم تمام می شوند و یک روز جدید نوید انتخابی تازه است برا چشیدن طعم های متنوع یک زندگی ...

امیدوارم هیچ وقت از سر عادت زندگی نکنیم ...  هیچ وقت  هم به اجبار طعمی را تحمل نکنیم ...زندگی را حتی اگر به ظاهر تلخ، مثل یک قهوه اسپرسو باید دوست داشت... و این دوست داشتن تنها با حسی عمیقی به نام "عشق" ممکن می شود...

آرزوی داشتن ِزندگی عاشقانه هیچ گاه محقق نخواهد شد مگر با خدایی که عاشقانه دوستمان دارد ... 


===========
و این قطعه هدیه آخر سالی من به شما :


*شاید تکاندن کمی سخت باشد . بعضی چیزها به دلت چسبیده اند ... راحت جدا نمی شوند .گاهی وقت ها اشکت را در می آورند اما به هر زوری هست بکنشان... این فراتر از تکاندن است ...به لذت سبکی بعدش می ارزد...



دل تکونی
حجم: 185 کیلوبایت

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۳ اسفند ۹۲ ، ۱۶:۵۵
سوک نشین

امروز توی مصاحبه ی زبان استاد به انگلیسی ازم پرسید : آیا والدین ت بهت افتخار می کنند ؟

کمی مکث کردم نکه منظورشو نفهمیده باشم که چی جوابشو بدم ...
بعد ترجیح دادم کوتاه جواب بدم :Maybe
رفت سمت میزش یه لبخندی بهم زد و دوباره تکرار کرد :Maybe? 
به جوابم شک کرده بودم که  نکنه اشتباه باشه بعد  تصحیحش کردم : خب I dont know
بعد تصدیق کرد : هممم We dont know

 از صبح سوالش درگیرم کرده ...


افتخار ... یه تاج بزرگه که روی سر هر کسی نمی ذارن... و چه سخته رسیدن بهش ... 

۵ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۹ اسفند ۹۲ ، ۰۰:۰۱
سوک نشین
گاهی فکر می کنم اگر کسی در زندگی م بیایدقدر تمام سکوت هایم برایش حرف دارم...

اما بعد فکر می کنم هیچ کس یارای شنیدن حرف هایم را ندارد... 

داشته باشد هم من توان گفتنش را ندارم!
_____

چاه تفکرات آدمی عجیب عمیق است... که هر چه از ذهنش می گذرد و به زبان نمی آورد در آن می ریزد و هیچ وقت پر نمی شود...
_____

انصافن خدای خوبی داریم...گاهی به خودم شک می کنم که نکند کسی را جز او دارم که انقدر بی عار شده ام!

۷ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۴ دی ۹۲ ، ۲۳:۲۳
سوک نشین

دیشب آمده بود هیئت با بچه ها خداحافظی کند برود...
رفته بود پیش یکی از بچه ها که پیش تر از خواهرش نامه های پاکش را اینجا گذاشته بود... +++
یک برگه با قاعده ی A3 برایش نامه نوشته بود ... خبر دار بود که می خواهد برود کربلا ... کلی با زهرا درد و دل کرده بود در نامه ش
سفارش 200 دست سجاده زرشکی و این که دعا کند فلان ی و فلانی را خدا بکشد چون او را کتک زده اند...از درد و دل های مادرش تا خواسته های خودش را به همان زبان ساده و صمیمی به زهرا گفته بود تا برای آقا برساند...

نامه اش روضه ای بود برای همه ی ما وقتی می نوشت: سلام من را هم به امام حسین(ع) برسان ...

وقتی می خواندیم همه حسرت می خوردیم به دلش ... که به یقین معرفتش خیلی بیشتر از ماهایی است که ادعای عقل درست و درمانمان می شود و می فهمیم ...


-سخت است کربلا دیده باشی و این روزها در زمینی غیر از کربلا نفس بکشی !

۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۱ دی ۹۲ ، ۱۱:۱۴
سوک نشین

توقع ندارم کسی این سطور را بخواند... تنها برای دل خودم و محض یادگاری نوشته ام  با این همه اگر باز وقت گذاشتید و خواندید پیشاپیش از بی حوصلگی و پراکنده گویی م در بازگویی مطالب عذر می خواهم... خیلی وقت است که درست درمان چیزی ننوشته ام.


+++++
دو بار در طی دو مناسبت متفاوت خواب دیده بود ...
خوابش مرتبط با کارهای فرهنگی بود که ما در مسجد انجام می دادیم...
در آن بهبهه ی استرس ها و نگرانی ها از قبول شدن کار برای شهدا و اوضاع نا مساعد روحی که تقریبن همه مان دست به گریبانش بودیم و به امیدی دست به آن کارها برده بودیم ، خوابش یک دلگرمی مضاعف بود برای همه مان... دیده بود چیزی شبیه عذاب از آسمان نازل شده و همه ی ما دختر های  مسجدی  در حال پناه بردن به سمت مسجد هستیم...

از اولین باری که در امورهای فرهنگی مسجدمان وارد شدم زیاد نمی گذرد... درست حوالی خرداد ماه امسال بود . در حال و هوای اعتکاف . 
در یک مدت خیلی کوتاه دست به یک کار گروهی بزرگ زدیم . نوشتن حدود 400 وصیت نامه شهدا به دست خط بچه ها با طراحی پاکت و عکس شهید در کنارش...
کاری که شاید خیلی شکیل تر و زیبا ترش را می شد با یک تایپ ساده و چاپ و پاکت های حاضری انجام داد اما روحی که در دست ها و قلب های بچه ها جاری بود و به روی کاغذ ها می آمد و از آن بالاتر ارتباطی که در آن مدت هر روز طی ساعت ها خودمان با تک تک آن شهدا برقرار کرده بودیم باعث اثر بیشتر آن کار بین معتکفین شد... که خداروشکر برکتش هم در روح و وجود خودمان در همان روزها حس کردیم...

مدت ها بود دلم می خواست از آن روزهای خوب بگویم ... اما هر بار به دلیلی از گفتنش منصرف شدم و حس کردم شاید گفتنش یک جور خودی نشان دادن باشد ... اما خدا شاهد است که من هنوز در اولین قدم های راهی هستم که همیشه دغدغه ام بوده و هست و امروز هم هیچ ادعایی در این راه ندارم و تنها با این امور دارم خودم را آرام می کنم .


از حواشی که بگذریم بهانه نوشتن این سطور همان مسجدی است که ماه هاست مامن آرامش من و خیلی از رفقایم شده... روزهای سختی را گذرانده ایم که اگر مسجد پناه لحظه هایمان نبود معلوم نبود حال مان چطور التیام پیدا می کرد...

همان روزهایی که مشغول کار وصیت نامه شهدا برای معتکفین بودیم اوضاع روحی خوبی نداشتم... یادم نرفته که به هر زوری بود خودم را درگیر کار کرده بودم تا فکرم به بیراهه نرود. صبح های خیلی زود می رفتیم مسجد و در اتاق خیریه که خیلی بهم ریخته و شلوغ بود در حد چد متر جا وسایلمان را پهن می کردیم و مشغول می شدیم...هر کسی کاری از دستش بر می آمد انجام می داد شده بود یکی فقط  ورق ها را تا بزند!یا فقط برش بزند یا بنویسد یا بخواند... همه با شور خاصی مشغول کار شده بودند تا آن حجم وسیع کار را در طی حدود یک هفته جمع کنند... امتحانات آخر ترم بودو بچه ها نوبتی می آمدند و می رفتند و من با اینکه چند روز بعدش امتحان سختی داشتم فقط به کار فکر می کردم... ناهار خانه نبودم و شب ها حدود 9 بر می گشتم ! دیگر داشت صدای اهل خانه در می آمد ... اما هیچ کس نمی دانست که چقدر در آن مشغله  ها حال من خوب بود... و اگر در خانه می ماندم و می خواستم بین جزوات پی فرمول بگردم معلوم نبود چند بار بغضم می گرفت و اعداد را آب می برد...


اعتکاف شروع شد و به هر زور و استرسی بود وصیت ها را به دست معتکفین رساندیم... من از بچه ها جدا شدم و رفتم خانه تا برای امتحان فردایم درس بخوانم... امتحان سختی بود که امید به قبولی ش با آن مدت کم مطالعه  و جزوه ای که نا تمام خوانده بودمش  نداشتم. ولی به لطف خدا نمره ی قبولی را گرفتم... و همه مان به برکت آن روزها نمره قبولی را گرفتیم...

تابستان شد و روزهایی که مشغله های فکری کمتر میشد و به طبع فکرو خیالات بیشتر به سراغ آدم می آمد... حوصله ی کلاس و درس هم نداشتم... ماه رمضان هم بود... باز خودم را مشغول مسجد کردم... نفهمیدیم چه شد که شدیم خاله ی بچه ها و برای کلاس های تابستانی بهشان کاردستی و نقاشی یاد می دادیم...

روزهای خوبی بود... بین خاطراتی که گاه  یادش نم  می خورد و تازه می شد آن روزها مسکنی بود که می شد آرامم کند و اولین تجربه ی کار با بچه هایی که دنیایشان پر از معصومیت است من را بیشتر به خودم نزدیک می کرد.


پاییز شد و شروع آخرین ترم دانشگاهی ... ترمی که  مدت ها بود انتظارش را می کشیدم و استرس کارهای نا تمامش درگیرم کرده بود اما با بی خیالی تمام شروع شد چرا که هنوز در حال و هوای مسجد بودم و انگار نمی خواستم به هیچ جبری از آن فضا و حال و هوا فاصله بگیرم  لذا دوباره خودم را مشغول کرده بودم. این بار هم به بهانه شهدا  و هفته دفاع مقدس طرح یک نمایشگاه را در فضای حیاط مسجد دادیم و بارها با آقایان فرهنگی جلسه گذاشتیم و از آنها همکاری طلبیدیم... اولش گفتیم طرح از ما اجرا از شما. اما به دلایلی آخرش هم طرح از ما شد هم اجرا از ما. البته تا آنجایی که می توانستند همکاریی هایی هم صورت گرفت خصوصن از سمت یکی از گروهشان. اما بیشتر کار به دوش گروه خانم ها بود.
که این کار هم خاطره ای بس شیرین را از روزهای اولین پاییزی برایمان به جا گذاشت...

روزهایی که طلوع آفتاب را در حیاط مسجد تجربه می کردیم و شب ها غروب آفتاب را... روزهایی که پای همه ی چیدمان نمایشگاه هم اشک ریختیم هم لبخند زدیم... گونی های دکورمان به طرز عجیبی جلوی چشممان گم شد... حدود 30 متر گونی که به چه مکافاتی خریده بودیمش . اوج شیرینی کار انگار همان جا بود...وقتی با گم شدن گونی ها و باز هم فرصت کمی که تا افتتاحیه داشتیم و لنگ ماندن کار و نگرانی از هدر رفتن هزینه صرف شده دیگر بریده بودم و گوشه ای از  مسجد چادر به سرم کشیده بودم و گریه می کردم...انگار همه چیز سر جایش بود الا دل من ... گویی هنوز یقین نکرده بودم که دارند نگاهمان می کنند...دوستم با یقین خاصی مکررن می گفت پیدا می شود و من می گفتم بردند ... چطور بر می گردد... با نا امیدی تمام و چشمانی سرخ به سمت خانه رفتم... در را که باز کردم پدرم از دیدن یک عالم گونی گوشه ای خیابان خبر داد و چون ازکارمان خبر داشت حتی گفت می خواستم برایتان بردارم  همان آن اشک در چشمانم حلقه زد و با بغض گفتم :گونی های خودمان بود...
در را بستم را سمت محلی که پدر دیده بود دوان دوان رفتم... درست آن طرف خیابانی که گونی ها غیب شده بود! زودتر از خودم به بچه هایی که نزدیک محل بودند خبر دادم و آنها گونی ها را سمت مسجد برگرداندند...


خلاصه ش اینکه رهایمان نکردند... تا آخر پای کار بودند... خودشان روح دادند به عطر خاکی که در آن نفس می کشیدیم... سخت بود ولی همه با عشق به یاد خانم های پشت جبهه ها کار می کردیم...

خلاصه بهترین روزهای من دارد در خانه ی خدا رقم می خورد...از خودش خواسته بودم که فقط آغوشش می تواند آرامم کند... و گویی این خانه همان آغوش گرم اوست... حتی اگر همه ی زندگیم را بگیرند من باز هم دلخوش به صاحب این خانه ام...

این شب ها هم با اینکه کلی کار برای آخر ترم باید ارائه بدهم اما باز خودم را سرگرم یک سری طرح دیگر کرده ام و انگار عشق را در همین سطوری که می نویسم و می کشم می بینم ...

 ممنون از "تو" که مرا درگیر خودت کرده ای... رهایم نکن... جوابم نکن...     

۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۷ آذر ۹۲ ، ۲۱:۲۶
سوک نشین

دلم گرفته...
دلم عجیب گرفته...
از قطعه شهدا بر می گشتم... 
توی مترو کیف پولم را جا گذاشتم...
انگار بهانه بود که بغض کنم... 
نه برای کیف پول که غمی دوباره رو بیاید و بارانی م کند...
می رسم به مسجد...  پناه همیشگی م... 
رفیقم را می بینم...
پریشان  تر از من...
پناه می برد به آغوشم... بغضش می ترکد...منم با او...

روضه خوان دم گرفته...

یا حسین...

دلی دارم آش و لاش... خودت پناهش باش...

**** 
بهانه ی پست شاید فقط یک التماس دعا بود برای دل پریشان این روزهایم... 

۱۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۲ ، ۲۲:۴۶
سوک نشین

نمی دانم چرا این چند روز مانده به ماه محرم دلم انقدر هوای فاطمیه زده به سرش...
دلم برای روضه ی "مادر" تنگ است...

انگار روزی محرممان به پای مادر افتاده است...


           


یکی انگار داره دل رو به  یه جای غریبی می کشونه 
اون که با چادر خاکی گناهای همرو می پوشونه ...
انگاری دست خودم نیست ... انگاری داره دلم باز بهونه ...
چشم گریون... مثل بارون... می چکه اشکاری من ... دونه دونه ...

یــا ز هــــ ر ا یه نگاهی کنی تمومه همه ی غم و دردا...

***

غبار راهم و تو سایه ی سرم هستی
چه غم به روز قیامت تو مادرم هستی


۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۷ آبان ۹۲ ، ۲۳:۰۰
سوک نشین
در ایوان را باز می کنم...
خسته از تمام سرگرمی ها و بازی ها...نفسی می کشم از هوای  تازه حیاط ...
بالشی می گذارم روی تابی که به بارفیکس در ایوان بسته ایم و می نشینم روش...


چشم هایم را می بندم و خودم را می سپارم به تاب خوردن... 
انقدر تندش می کنم که اوج بگیرم و وقتی نزدیک سقف رسیدم پاهایم را جفت هم کنم و سرم را کج کنم و تکیه بدهم به طناب و خیلی آرام تا ایستادن نوسانات تاب فکر کنم و فکر کنم و فکر کنم...


امروز هم مثل همان کودکی ها حال و هوای یک تاب بازی جانانه دارم...
تابی که طنابش از این سر دنیا تا آن سر آسمان باشد...
حالا هم مثل همان روزها خسته ام اما نه از بازی های کودکانه ... که ازبازی روزگار...
می خواهم دوباره خودم را به باد بسپارم... سوار بر یک تاب بلند ِاوج گرفته شوم و خودم را تا خود خدا برسانم...
                 

***
برای به اوج رسیدن همیشه نوسانات دامنه ی بلند تری دارد... حالا من آن سر دامنه در راه ِرفتم ... راه دراز است و طولانی... کاش آخرین اوج باشد و وقتی دستم به "او " رسید دیگر برگشتی در کار نباشد...
۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۶ آبان ۹۲ ، ۱۵:۱۵
سوک نشین

حالا که جز تو پناهی ندارم... باز آمده ام ...
حالا که هیچ کس خریدارم نیست... باز آمده ام...

یعنی می شود این بنده ی عاصی ِشکسته بالت را بگذاری و بروی پی خوبانت...؟
نه این از خدایی ِتو دور است... همیشه یاد گرفته ام رسم تو رسم بندگانت نیست... تو خدایی و تنها پناه ِکسی که هیچ پناهی ندارد...
پس برس به دادش که بزرگ ترین عذابش دور ماندن از نگاه توست... 
نکند که از من روی برگردانی و آغوش پر مهرت را از من دریغ کنی...

هنوز هم مثل کودکی هایم به پاکی دوستی همان زمانمان عاشقانه دوستت دارم... من همان بنده ام فقط با روزگاری پریشان و دلی سوخته و سیاه که ترمیم گری جز تو سراغ ندارد... چون می داند تو همان خدای مهربان و بخشنده ای که می شناخته...

نگاهم کن... با تو تنها خوب دنیا... با تو گرم می شوم...

۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۵ آبان ۹۲ ، ۲۲:۰۴
سوک نشین
به روشنای تو زل می زند سیاهی ها
شبیه عبطه جا مانده ها به راهی ها

به جز سلام به تو،آن هم اکثرا از دور
چه کرده ایم در این عمری از تباهی ها؟

"به پیشگاه شما سر به زیر می آیم
به سر بلند ترین شکل عذر خواهی ها 
"

دو لنگه درب حرم باز،مثل آغوشت
همیشه هست پذیرای بی پناهی ها

ازین به بعد ندارند تاب دریا را 
که خواب حوض تو را دیده اند ماهی ها 

که سنگفرش تو از جنس چشم آهو هاست 
و خاک پای تو اکسیر خوش نگاهی ها 

دوباره باید ازین جا به جاده زل بزنم
همان حکایت جامانده ها و راهی ها ...

هادی جانفدا


نایب الزیاره دوستان خواهم بود به شرط حیات ،زیارت مخصوص... مشهد الرضا ...

۱۰ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۵ مهر ۹۲ ، ۲۲:۱۰
سوک نشین


بـه کـوری دو چـشـم آن حـقیری
که از فرط حقارت بد دهان است
بـه هـر دیـوار ایـن دنـیـا نـوشـتم
"نقی" زیبا ترین نام جهان است

میلاد امام عشق و مهربانی...علی النقی الهادی ... بر  همه ی بچه شیعه ها مبارک باشد

این قطعه "حضرت ماه" با صدای حامد زمانی عیدی من به شما در این روز مبارک...:)
http://fans.hamedzamanimusic.com/?p=107

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ مهر ۹۲ ، ۱۱:۵۷
سوک نشین

 هر چه دلم حرف داشت در این قطعه ی ناب  "راز دل" علیرضا قربانی پیدایش کردم...

...


دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ، خدا داند
شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ، خدا داند
منم آن ابر وحشی که در هر بیابان به تلخی سرشکی بیفشاند
به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ، خدا داند



دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ، سرم دارد شور جاودانه ی تو
روی دل بود به سوی آستانه ی تو
چو آید شب، در میان تیرگی ها، گشاید پر، روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو

۴ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ شهریور ۹۲ ، ۲۲:۲۸
سوک نشین
عمومن تابستان ها همین طور بوده ... گرمای هوا و اوقات فراغت زیادی برخی مسائل را یله و رها می کند ... مُد بازار همیشگی ِخیابان های شهر در این سه ماه به اوج رنگارنگی و طرح های جلف ِخودش می رسد ... طراحان با ذکاوت کلی فسفر می سوزانند تا زننده ترین نوع پوشش رادر زمانی که طراحان فرهنگِ این سرزمین دست روی دست گذاشته اند به پشت ویترین ها ببرند 
درست شاید اوایل سال بود که در سایتی خبری از یکی از طراحان لباس خواندم که مانتوهای تابستانی را با ساق های رنگارنگ طراحی کرده بود و مدل هایش هم دخترانی آراسته و بد حجاب مثل خیلی از همان ها که هر روز توی خیابان می بینیم در حال خودنمایی بودند . چندی نگذشت که عینن همان مانتوها و همان ساق ها با همان فجاعت روانه ی بازار شدند و لقمه ای چرب و جدید برای ذائقه های تنوع طلب و مدگرا ...

جشن های جام جهانی و ریاست جمهوری و بی حجابی هایش به کنار ... تمام ماه مبارک رمضان روزه خواری ها در ملا عام و مسجد و محله هم  به کنار... این صحنه های محرک و زننده ی خیابان ها دیگر جای اغماض ندارد. واقعن شرم می کنم حتی از یادآوری برخی مسائل که می دانم همه بهتر از من آشنا به وضع این روزها هستند...نمیدانم در شهر و محل سکونت شما وضع چطور است ولی در حوالی ما به خاطر یک مجتمع تجاری و یک سری مسائل دیگر رسمن کانون فساد واقع شده ایم...

مسئولان که بعد از خستگی های طول و دراز کار فرهنگی به خواب زفته اند ولی دعا می کنم ما مردم در خواب نباشیم ... چند وقتی است خیلی به این مسائل فکر می کنم و با دوستان در این مورد بحث می کنیم تا لا اقل در سطح محله ی خودمان بتوانیم کاری فرهنگی انجام دهیم ...

یکی از مسائلی که این روزها خیلی هایمان به خاطر دلایل مختلف نادیده اش می گیریم و اگر در امر خدا کوتاهی نمی کردیم مطمئنن اوضاع جامعه مان به این شدت تیره و تار نبود "امربه "معروف و نهی از منکر" است. هر روز بدترین صحنه ها را هم که ببینیم با بی خیالی از کنارش عبور می کنیم در صورتی که وظیفه داریم در حد یک تذکر کوتاه هم نوعمان را از امر زشتش باز بداریم خواه موثر واقع شود خواه نشود .خواه فحش بخوریم خواه یک لبخند . وظیفه ای است که همه مان در قبال یکدیگر داریم و این روزها هر یک به یک مصلحتی مهر خاموشی بر زبان هایمان زده ایم . حضرت آقا خیلی در این رابطه صحبت کرده اند و دغدغه دارند . اگر همه مان به وظیفه ی دینی مان عمل می کردیم دیگر منکر ها به این راحتی شیوع پیدا نمی کرد . نا گفته نماند که ابدن با طرح "گشت ارشاد" موافق نیستم و کلن حکومت را در این نوع تذکرات موثر که نمی دانم هیچ مخرب هم می دانم ... خیلی اگر دلشان می سوزد بروند فکر کارهای زیر بنایی باشند 

این هایی که می گویم اول تلنگری است به  خودم که  جزو کسانی هستم که همیشه در این امر کوتاهی کرده ام ولی واقعن انقدر اوضاع بیرون را دردناک می بینم که حقیقتن دوست دارم از یک جایی  شروع کنم به هر نحوی که شده و از دستم بر می آید ... مطمئنم خدا هم کمک خواهد کرد و حتی اگر برای یک نفر هم تلنگری کوچک باشد برایم کافی است .

در این زمینه تقاضا دارم اگر خاطره ای با طرحی برای بهتر بیان کردن امر به معروف و نهی از منکر دارید بیان کنید تا من هم از تجارب شما استفاده کنم .

توصیه می کنم اگر اهل مسجد نیستید مسجد های محله تان را جدی تر بگیرید و اگر هستید سعی کنید با امور فرهنگی اش بیشتر در ارتباط باشید . هر چه از گذشته داشتیم از همین مسجد ها بوده که اگر دوباره مثل دوران جنگ فضای صمیمی و جهادی اش احیا شود مطمئنن در امور این روزهایمان  و این جنگ ِفرهنگی هم  پیروز خواهیم بود.

____________________________________

 + وَماأعمالُ البِرِّ کُلُّها وَالجِهادُ فى سَبیلِ اللّه‏ِ عِندَ المرِ بِالمَعرُوفِ وَالنَّهىِ عَنِ المُنکَرِ إِلاّ کَنَفثَةٍ فى بَحرٍ لُجِّىٍّ؛

همه کارهاى خوب و جهاد در راه خدا در برابر امر به معروف و نهى از منکر چون قطره‏اى است در دریاى عمیق(نهج البلاغه، حکمت 374)

+ قال رسول الله (ص) :مَن أَمَرَ بِالمَعرُوفِ وَنَهى عَنِ المُنکَرِ فَهُوَ خَلیفَةُ اللّه‏ِ فِى الرضِ وَخَلیفَةُ رَسُولِهِ؛

هر کس امر بمعروف و نهى از منکر نماید، جانشین خدا در زمین و جانشین رسول اوست.(مستدرک ‏الوسایل، ج12، ص179، ح13817)

۱۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۵ شهریور ۹۲ ، ۱۹:۲۲
سوک نشین

امروز از صبح که از خواب بیدار شدم و حتی تر در خواب و بیداری  قبلش هوای میدان انقلاب و سینما زد به سرم ...در گذر خاطرات گذشته با همان چشمان بسته برنامه می چیدم که برنامه ی امروزم سینما باشد حدالمقدور هم تنهایی ...اما همانطور که همه ی برنامه ها بعد از بیدار شدن از آب و تاب می افتند سینما رفتن من هم به موقع دیگری موکول شد .عصر  بود که با صدای پیامک خواهرم از خواب بیدار شدم که گفته بود "میای بریم سینما" و من هم که از خدا خواسته  با کمال میل پذیرفتم و راه افتادم ...
 
شاید اغراق نباشد بگوییم بهترین فیلم خانوادگی این روزهای سینمای ایران "دهلیز" است. فیلمی که "بهروز شعیبی " ِ کارگردان برای اولین کارش قدم خوبی در عرصه فیلمسازی برداشته و به حق ذائقه مخاطبش را در سطح خوب و بالایی قرار می دهد تا شاید برای کارهای بعدی اش از او انتظاری همانند یک کارگردان ارزشی ِ درست و درمان داشته باشیم نه مثل آنها که با رنگ رژ لب و کفش جیغ بازیگر زن شمار ِفروش فیلمشان را بالا می برند و ادعای کارگردان ارزشی هم میکنند!!
 
از داستان فیلم چیزی نمی گویم تا خودتان برید و ببینید ولی روند روایت فیلم انقدر خوب هست که تا دقایق آخر شما روی صندلی با حس خوبی بشینید . خودم اصولن فیلم هایی که اشکم را در می آورند دوست دارم ،هر چند اشک من هم زود در می آید و ملاک خوبی بر ارزش فیلم نیست ولی این فیلم حقیقتن جای ذوق زدگی و احساسی شدن را داشت . از این لحاظ که مثل خیلی از فیلم های این روزهای سینما نه آنقدر تلخ و نه آنقدر زرد است می شود به آن نام یک "فیلم خانوادگی" گذاشت .





بازی هانیه توسلی جای هیچ حرفی باقی نگذاشته ... عطاران ثابت کرده برای نقش های طنز زاییده نشده و توانایی نقش جدی را به خوبی دارد ... از محمدرضای شیرخانلوی عزیز هم چیزی نگویم که کل فیلم دل ما به خاطر کشیدن لپ هایش قنج می رفت... به طرز فجیعی عاشقش شدم :-) 

۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۶ مرداد ۹۲ ، ۲۲:۴۳
سوک نشین
آرام می شوم این روزها با یاد ِتو ...با هنر ...

با رقصیدن قلم روی کاغذ ... با صدای فریاد ِقلم ...با نوشتن "ب"...که اولین حرف ِآیه ی آغاز است ... با سرمشق هایی که مرا یاد اولین روزهای با سواد شدنم می اندازد ...

آنقدر مشق می کنم این حروف را تا برسم روزی به هنر شکسته نوشتن نام تو ... نام "عشق"...
 
۱۴ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۱ مرداد ۹۲ ، ۱۸:۴۴
سوک نشین

خورده گره عنان دل خسته با کریم              ماها گدای پشت دریم و شما کریم
عمری ز دست رحمت تو دانه می خوریم      ما یاکریم بام تو هستیم یا کریم!




+عید کریمانه تان مبارک ...
++ چشمی به هم  گذاشتیم نیمی از مهمانی رفت ... چقدر حیف که فقط سی روز ما مهمانیم و او میزبان ... کاش می شد لنگرمان را همیشه توی خانه ی او می انداختیم ...!

موافقین ۷ مخالفین ۰ ۰۲ مرداد ۹۲ ، ۰۱:۰۴
سوک نشین
کاش کمی از زلالی کودکی هامان در ظرفی در بسته ذخیره ی این روزهامان نگه داشته بودیم ... کاش فرصت یک بار دیگر دعایی با دلی به زلالی یک کودک را داشتیم ... کاش...

حرفی نیست فقط  " این " را گوش کنید...انقدر که متوجه ش بشید...

۷ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۳۱ تیر ۹۲ ، ۲۳:۴۸
سوک نشین
عید که رفته بودیم منزلش تنها بود ... دو دست کت و شلوار نو خریده بود ...آورده بود نشانمان می داد  و نظر می خواست که کدامش را وقتی می رود خانه ی دخترش بپوشد ...می گفت این یکی را هم می گذارم برای دامادی پسر برادرم ...  

.
.
.
حالا برای این سفر هیچ کدام آنها به دردش نمی خورد ...عمه درست خواب دیده بود ... بابا بزرگ آمده بود خانه شان ... شاید برایش لباس سفر آورده بود ... شاید هم آمده بودند به اسقبالش ...حالا باید فکر چند متر پارچه ی سفید باشیم برایش ... برای تنها عموی زندگیم ...
.
.
.
 
۱۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۲ ، ۱۷:۴۸
سوک نشین


دلم یک چاه می خواهد که بروم بیرون شهر و همه ی این چند روز را تویش بالا بیارم ...

از همه ی شادی ها ... از همه ی رقص و پایکوبی ها ... از همه ی بی عفتی ها ... از همه ی ترافیک ها ... از همه ی داد و بیداد های سیاسی وسط سفره ی شام  و ناهار و بحث های مزخرف  این نامزد و آن نامزد دیگر حالم دارد بهم می خورد ...


امروز برای اولین بار انتخابات را لعنت کردم ... واقعن دیگر خسته شده ام ... خسته ... 


کاش می شد همه چیز ها پاک شود ... و مردم با یک ذهن سفید دوباره به زندگی ادامه دهند 

کاش یک جای آرام و ساکتی بود که می شد چند ماهی به دور از هیچ خبری در آن زندگی کرد ... 


دیگر توان هیچ هیجانی را ندارم ... نه شادی و نه غم ...


-------------------------------------

تقاضا: برای دو مریض خیلی دعا کنید ... یکی مادر دو بچه کوچک و یکی پسربچه ای 18 ساله که تا امروز هیچ خیری از جوانی ش ندیده ... حتی سلامتی که ما داریم هم ندارد و این روزها حالش هیچ خوب نیست ... 

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۲ ، ۲۳:۵۳
سوک نشین

فردا صبح اول وقت می خوام برم رای بدم ...

دیگه از همه شهر و فضاهاش و تی وی و  تبلیغاتی که تا حلقمون اومده داره حالم بهم می خوره ...

امیدوارم و دعا می کنم که همون مرحله اول قالش کنده بشه ... شما هم دعا کنید

گرچه می دونیم چیزی زیاد تغییر نمی کنه ...و هیچ کس اون فرشته ی نجاتی که می خوایم نیست ...  ولی باز هم انگشتمان را به خاطر یک باور جوهری می کنیم !


+ عاشق این عکس شدم

....................

بی ربط نوشت :کاش دل آدمیزاد هم شورای نگهبان داشت ... !!

۹ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۳ خرداد ۹۲ ، ۱۹:۴۷
سوک نشین

باز دم نسل ما گرم که خامه ی روی شیر های شیشه ای را دیدیم و چشیدیم ...

کیلو کیلو میوه های نوبرانه تابستانی را از دست های خسته ی پدر تحویل گرفتیم ...
هوس های شکممان  بی شرمندگی پدر اغلب تحقق پیدا کرد...

سوغاتی های مکه ی آنچنانی و سفر های کاری پدر را به رگ زدیم ...

با یک ساز دهنی و طنابی که به بارفیکس خانه مان وصل می شد و نقصه های روی یک کاغذ سرگرم  شدیم ...


در کل دم نسل ما گرم که لا اقل در کودکی مان خوب خوردیم و زدیم و پوشیدیم ...

دلم برای نسلی می سوزد که با اندروید و آی پد و اسمارت فون ها بزرگ می شود و تمام الگوی مردانگی را در مرد عنکبوتی می بیند ... مثل ما حیاط دل باز و دوچرخه و زخم های پای ناشی از دویدن ها و زمین خوردن های توی کوچه  را نمی بیند ... نسلی که از کودکی با صفر و یک بزرگ می شود ! نسلی که فقط توقع دارد و هیچ معنی از شرمندگی های پدر در خرید  لب تاپ و ایکس باکس و زردآلو و توت فرنگی های کیلویی Nتومن را نمی فهمد!


دلم برای نسل جدید می سوزد ...نسلی که هیچ وقت لذت داشتن امکانات را نمی چشد ... 




۱۰ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۲ خرداد ۹۲ ، ۲۱:۲۹
سوک نشین
سوار تاکسی می شوم. بحث داغ نرخ کرایه های جدید می شود ...راننده هام در این مواقع طبق معمول انگار دست روی داغ ترین بخش دلشان گذاشته باشی نطقشان باز می شود و از مشکلات استهلاک ماشین و قطعات گران و ترافیک و بیماری روحی شان و شاید هم توی دلشان از قیمت جنس! می نالند ... دلم برایشان می سوزد... او هم دلش برای نسل ما جوان ها ... می گوید از ما که گذشت ... امیدوارم شما جوان ها زندگی بهتری را تجربه کنید ... می گفت می خواهی کسی را نفرین کنی بگو "ایشالا راننده تاکسی بشی" ... توی دلم گفتم همه مان به نوعی نفرین شده ی این روزگاریم ...

این روزها قیمت همه چیز ارزان شده الا یک زندگی شرافت مندانه ...

قیمت سیگار دستم نیست ولی حتمن ارزان تر از یافتن آرام بخش های واقعی است که این روزها دارد آمار زنان و دختران سیگاری ما هم بالا می برد ... آقایان رئیس! دستگاه های غیر استاندارد توی پارک ها نشد حل کردن مسئله ورزش و تفریح جوانان! 
شما بگو یک جوان با پول تو جیبی ش برود یک جلد کتاب بخرد یا شهریه یک ماه باشگاه ورزشی بدهد یا یک زمین بازی اجازه کند یا پول لباس و کفش ورزشی ش را بدهد ... شما بگو ! پولش به این ها راحت تر می رسد یا همان یک نخ سیگار که بشیند و بی خیال همه ی اینها حرف ها و درد هایش را دود کند توی سینه ش !!

به شما ها باشد حتمن می گویید برود تزکیه نفس کند و با همین هایی که دارد بسازد ... توقعات را کم کند و برود کوه که مثلن ورزش ارزانی است ...یا ازدواج را انقدر آسان بگیرد که کلن با هیچی برود زیر یک سقف! همه ی این ها درست ... اصلن ما جزو همین عده ایم که تا امروزش با همین ها ساختیم ... ولی حرفتان برای آن عده ای که این طور فکر نمی کنند چیست؟ 
هیچ وقت خواستید آن ها هم کمی راضی کنید؟ خواستید انقدر از حواشی ها دورش کنید که پی خزعبلات نشخوار شده ی غربی ها نرود و زندگی ش ... تنش ... روحش را چون مترسکی آویزه ی دست آنان نکند؟ هیچ وقت خواستید شما مبدع فکر و حرکتی باشید تا آن جوانی که امروز به شما اعتماد ندارد را به راه بکشاند و مصرف کننده ی فکر شما بشود نه آنها !

گاهی یاد حرف آقای قرائتی می افتم که می گفتند توی جامعه ما آدم ها برعکس شده اند . خدا عقل را بالای سر قرار داد و بعد شکم و بعد شهوت ولی این روزها همه انگار سرو ته راه می روند !!

درد زیاد است نمی خواستم سیاسی ش کنم ولی کارهای ریشه ای دست شما بالایی هاست ... درست است هر کدام از ما هم به قدری مسئولیم ولی شک نکنید که در بستری خراب کارهای خرده ریز به چشم نمی آیند ... امیدوارم دوره ی جدید تحولی در زمینه فرهنگ و زندگی جوانان داشته باشد ... فقط امیدوارم!
 
__________________________
* چشمم به شکل اتفاقی به آگهی کنسرت های روزنامه افتاد ...دیدم خواننده های مورد علاقه ام فرمان فتحعلیان و سالار عقیلی هم اواخر اردیبهشت کنسرت دارند . رفتم توی سایت قیمت ها را جویا شوم دیدم با پولم توی بالکن همسایه هم نمی توانم بروم  تماشای کنسرت!:) البته دور از انتظار هم نبود!
 عجالتن با این آهنگ زیبا می توانیم فضای کنسرت را حداقل از دور تجربه کنیم :) 

۷ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ ارديبهشت ۹۲ ، ۱۹:۲۳
سوک نشین

تا بودید که چشم دیدنتان را نداشتند ... برق سیمایتان آنقدر تابان بود که  آتش به جانشان می انداخت و آنها آتش به جان خاندان شما ...

حالا هم که دل شیعه به قبه و بارگاهی دل خوش است دست از عداوت با خاندان شما بر نمی دارند ...


+

ولی ما بیشتر از آنها به این آیه ایمان داریم  وَمَکَرُواْ وَمَکَرَ اللّهُ وَاللّهُ خَیْرُ الْمَاکِرِین﴿۵۴﴾ سوره آل عمران

تا کنون که هر چه کردند بر خودشان فرود آمد ... نشانه های شما را بارها خواستند پاک کنند ولی بحمد الله عیان تر شد که از بین نرفت ... و حال آن یزیدیان ملعون امروزی مثل کوری خواندن های روز عاشورا چشم طمعشان باز به گوشواره های دختر سه ساله توست ... هر چه کندند و بریدند و بردند بس نبود ... حالا  به گوشواره های ضریح و مقرنس های حریمش و شاید هم باز دست های کوچکش چشم طمع دارند ... 


دل شیعه دیگر تاب ندارد خاتون ... مکرشان را  با همان دست های گره گشای کوچکت به خودشان باز گردان ...

 





۷ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۵ ارديبهشت ۹۲ ، ۱۱:۱۹
سوک نشین
چند وقتی است پشت پلک چشم چپم به دلایل نا شناخته ای می پرد! نه مدام! گاهی می گیرد و گاهی عادی است ولی وقتی می گیرد خیلی روی اعصابم پیاده می رود !
امروز دوباره مثل نبض می زد که دیگر بهم ریختم و با حال ناراحتی به مادرم گفتم ... مادر هم  حرف قشنگی از مادر خدا بیامرزش زد که عقاید صاف و پاک قدیمی ها را نشان می داد:

مادر گفت نباید بگی ... گفتم چرا؟ .. گفت عزیزجان  می گفت:" چشمت می گه سال ها تو همه جهان را با من دیدی ! حالا یه پریدن منو نمی تونی ببینی ؟؟!"

با شنیدن جمله فیلسوفانه عزیز پریدن پلکم آروم شد و فک کردم که ما آدما چقدر با یه اختلال در سلامتی مون و نه حتی نقص چیزی ،بهم می ریزیم ... در صورتی که ساعت ها و روزها و سال هاست داریم با سلامتی و نعمت های بی شمار خدا زندگی می کنیم ... برای رزق مون نگرانی داریم ... در صورتی که خدا گنجشک هایی که زمستان ها جایی برای ذخیره آذوقه شان ندارند هم بی آب و خوراک نمی گذارد ولی  ما آدم ها  گاهی انقدر بی ایمان می شویم که  گاهی با حرف یک سیاستمدار و یا با بازی های تکراری به سمت خرید سالانه روغن در یک روز می شتابیم تا مبادا گران شود یا در  قحطی روغن بمانیم!!


خدایا بر آنچه دارم و ندارم شکر که آنچه دارم  بیش از لیاقت من بوده است ... و آنچه ندارم اگر نباشد حکمت تو و اگر باشد از روی لطف توست نه لیاقت من!

                                                       

پی نوشت: خیلی خانم جلسه ای شدم ! :) 
۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۶ ارديبهشت ۹۲ ، ۱۳:۲۳
سوک نشین

از طراوت برگِ گل ِ عمر تو نمونده نشون 
گل عمر تو پیش نگاهم شده رنگ خزون 

موافقین ۷ مخالفین ۰ ۲۳ فروردين ۹۲ ، ۱۵:۵۴
سوک نشین
در حین سرچ مطالبی برای موضوع تحقیق دانشگاهیم درباره شرکت "گوگل" بودم که به چیزهای جالبی برخوردم که البته درباره چنین شرکت موفقی در دنیا دور از ذهن نبود  !
محیط کاری  شرکت گوگل چنان صمیمی و راحت به نظر میاد که انگار تمام کارمنداش با عشق به ایفای نقش شون در اون شرکت زمان های عمرشون رو سپری می کنند 

بعد به این فکر کردم که کاش می شد در ایران هم گوشه ای از این جذابیت ها در محیط های کاری پیاده سازی می شد  تا شاید راندمان کاری بهتر و بالاتر می رفت اما بعدش به این نتیجه رسیدم که ما ایرانی ها  به صورت خود جوش یک سری تفریحات رو برای خودمون ایجاد کردیم  و جنبه یک سری مسائل رو نداریم !  با وضعیت  کنونی نصف ساعت های کاری رو در حال تفریح و خوش گذرانی و تعطیلاتیم دیگه چه برسد به وقتی که همچین فضا هایی برامون مهیا بشه ...





  
   کپسول عایق صدا و نور 

سرسره هایی که  اجازه میده کارمندان سریع به طبقه های مختلف دسترسی داشته باشند


استراحت در صندلی های مخصوص ماساژ در حال تماشای آکواریوم



فکر و مخ ایرانی اگر در پی اش تلاشی مثل خارجی ها بود معرکه ای می شد مثال زدنی ... اما حیف که اغلب مان از تنبلی مفرط (که اصطلاحش را دیگر نمی گویم ) رنج می بریم و انگار در ما  و در فضایمان نهادینه شده ...:(
۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۲ فروردين ۹۲ ، ۲۲:۱۲
سوک نشین
گاهی از آدم ها بعد از رفتنشان چیز هایی به جا می ماند که می شود خاطره ی یک نسل !

چیز هایی به ظاهر بی ارزش اما بهانه ی گهگداری صلوات یا فاتحه ای به روح چشم انتظارشان در خاک ...




کیسه ای که پارچه اش نه از مخمل ناب که از پیژامه آقا بزرگ است !!
و داخلش نه پر از سکه های طلا  که از دکمه هایی است که سال هاست ناجی  پیراهن های ماست ...


کاش قدر یک انگشت دانه خاطره ای برای آیندگان باشیم ...
 
۱۰ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۰ دی ۹۱ ، ۲۰:۳۷
سوک نشین

انگار هر چه از عشق چیزی نفهمی  و هر چه ساده تر  باشی و بی محل به دریچه ی دل از کنارش بگذری، بیشتر در ذهن زمان و نگاه های خیره به خودت می مانی!



عسلن ثیری چند، وختی حیچ کس غطل یک نگاح و ضبح یک حرف "عاشقانه" را نمی فحمد... ؟!
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ بهمن ۹۲ ، ۱۹:۲۲
سوک نشین
صد و چهل و سه مورد درخواست ... صد و چهل و سه مورد نیاز ... صد و چهل و سه مورد آرزو ... که آن چنان هم سخت و دور از دسترس نیست ... اما می شود تمام دنیای قشنگ و بی آلایش یک ذهنِ ِزیبا ... می شود تمام خواسته ی یک انسان از این دنیا ...

20 دست سینی ... 1 عدد پادری ...20 دست شال زرد رنگ ... 20 دست انگشتر از حمیده خاتون (امام زاده ای در حوالی غرب تهران)...20 دست قوری متوسط ازامام زاده صالح ...6 تا روسری سیاه گلدار ... رنده 10 دست ... سالاد فوری ...20 دست روسری 2500 تومانی ...یک متکا ... 20 دست گل مصنوعی ... 20 دست جانماز گلدار ... 20 دست چادر نماز سبز رنگ ...20 دست تسبیح زرد رنگ محکم ...20 دست بستنی خوری با قاشق استیل از فروشگاه بوستان همگی هم  با تاکید موکد و مکرر ِ"برایم بیاورید" ... تنها چندی از  خواسته های خواهر 32 ساله ی یکی از دوستانم هست که در ذیل دعوت نامه ی 12 صفحه ای  تولدش از من خواسته تا برایش ببرم...!!

لیلا کودکی 32 ساله که با ذهنی زیبا در دنیای خودش هر روز به انتظار 17 اردیبهشت هر سال  آشنا و غریب را به تولدش دعوت می کند و در این دلخوشی ها روزگار می گذراند !

به پاکی نگاه و قلبشان غبطه می خورم ...


_________________
+ ذهن زیبا


۱۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ دی ۹۱ ، ۱۹:۲۸
سوک نشین